Звон зазваніў:
прастора
займела цэнтр.
«Цяпер i падужацца можам!..»
На вецер скінуў
аздобу сваю
дзьмухавец.
Спякота.
Хаваецца цень
у дрэва.
Пачакай, не знікай,
белая аблачынка;
мы зноў
сустрэцца не зможам.
Круціць на рынку
катрынку васпан:
разглядаюць
наўколле гукі.
Галоўнае — не выстаўляцца!..
Між шпал
разлапушыўся трыпутнік.
Апоўдні.
Высокімі галасамі
выкрыкваюцца на рынку
кошты спаржы.
Пад каланадай нязграбна
дзяцюк прымярае шапку з
блішчастай кукардай.
«Пасуе»,—
ківае крамнік.
Павеяла прахалодаю:
шле
рака прывітанне.
Коціцца i бразгоча
па бруку бляшанка:
вясткуе буру?!.
Парожнія сумкі:
шпарка
едзе на ровары
паштавік.
Нават старая сасна
падала свой голас:
музыка-дзяцел.
Узняў ганарліва
свае шышакі:
глядзіце —
i ён з ураджаем!..
Лопух.
Глянула —
i ca мною
схавалася ад мяне
яшчарка ў схову.
Бязлюдны хутар,
Наставілі вушкі
за шклом вітрыны
файныя кубачкі:
мо хто возьме?!.
У двух абдымаем
вячысты дуб,
трэцяга не хапае:
каго паклікаць?!.
Сонца зірнула —
i ў скрынцы
вулічнага прадаўца
зазалацелі пярсцёнкі.
Дождж:
возера
ў акупунктуры.
Бліскае.
Едзе гром
па вогненных рэйках.
Перамаўляюцца цераз дарогу
дзве маладзіцы:
машыны
з размовы выхопліваюць кавалкі.
Дажджыцца.
У каласах
зярняты — слязіны.
Давай паплывем!..
Рака
падмывае бераг.
Сонца заходзіць.
Куды-куды
над зжатым палеткам
спяшаешся, матылёк?!.
Куча пяску:
расце
углыб i ўгару паверхня.
«А вось яшчэ што!..»
Нанова
ўсчынае размову
асенні дождж.
Возера.
У адлюстраванне
падае ліст.
«Дзе мае плёны?!.»
Точыцца скрозь
у шчыліны восень.
Ну хоць бы хто зачапіў!..
Ля сцежкі
шыпшына ў шыпшынінах
пераспелых.
Дол у жалезе,
у срэбры трава:
навіна
ўсялілася ў наваколле.
Дзе яны, ўсклікі?!.
Ляцяць
над небам сцямнелым
гyci.
Хапаецца за каменне
бурлівы ручай:
няўжо
я ўжо дабег да мора?!.
Лісцё ападае.
Лес
падаецца ў вырай.
Кідаю ў кантэйнеры
слоікі i бутэлькі:
то белы дасць звон,
то зялёны...
Цямнее:
пара
запальваць ліхтары.
Цяжчэе:
пара ўсміхацца.
Нехта павінен прыйсці?!.
За ноч
аздобіла сцежку шэрань.
Махае за плотам
лістотаю бэз:
адчапіся, сцюжа!..
Ну хто яшчэ здолее так?!.
Па вадзе
бяжыць i сабой ганарыцца
качка.
Куды вы?!.
Плывуць аблачыны:
над голым гаем
бухматыя шаты.
Выпхнуліся на сушу
i ў сон
уклаліся ніцма:
лодкі.
У снежным бязмежжы:
прагалы —
людзі.
Шчэміцца ўслед за мною
у кірху кляновы ліст:
на вуліцы нецікава.
Сцежкі расслізгваюцца:
ідзе
зіма ў адпачынак.
Кропка i штрых:
іглічка
трымае кроплю.
I гэта не тое,
i тое не гэта:
з вядра
выкідвае смецце варона.
З дахаў пазвешваліся ледзяшы:
трохі яшчэ —
i дацягнецеся да долу.
І першы промень табе,
i апошні:
мясцовая кірха.
І гэта работа!..
Цалюткі дзень
стаіць манекен каля крамы:
ў кішэнях рукі.
Спазняешся?!.
Без дарогі
спяшаецца некуды
еташні ліст.