Ходзіць i працінае
сваёю дзідай
шматкі каляровыя i бляшанкі:
смяцяр-ваяр.
Зацвіў —
i зрабіўся
усім знаёмы:
бэзавы куст.
Між высветленых вітрын
дзве негрыцянкі ўзнёсла
нясуць сваю прыгажосць.
Імклівыя уверцюры!..
Па мосце
праносяцца цягнікі.
Дождж усчынаецца.
Гладзіць матуля
дзіцёнка па галаве.
Дорыцца гэтаму i таму
сонечны зайчык:
дзяўчаткі
на школьным ганку.
Людна.
Прымерваю на сабе
шматлікія постаці i абліччы.
Піша нястомна
ссохлая чараціна
ў паветры свае пісьмёны:
зялёным у павучанне?!.
Які маляўнічы водгук!..
Сасна
на ўзбураным узбярэжжы.
Лёткія ластаўкі:
з гукам гук
звязваецца ў ізаглосы.
Вяселле ў завулку.
У грыву каню
ўплятаюць дзяўчаты стужку.
«Так доўга цябе не было!..
Сцяблінка
выжальваецца лістку.
Парушаны мур.
Упарта
трымаюцца камяні
за даўнюю веліч.
Полымем,
дымам
i попелам,
як i раней,
яднаюцца дуб i бяроза.
Дома.
Бліскучае шво!..
Зіхаціць
у хмарах маланка.
Таксама ў аздобу?!
Над навагодняй
ялінаю свеціцца
маладзік.
Недзе чакае:
шукаю
у горадзе верш.
Туман:
у наўколля
кружыцца галава.
Жабрачкай ля сцежкі
чапляецца за рукаў:
«Што маю — вазьмі!..» —
Шыпшына.
Вецер:
былінка
горнецца да былінкі,
а тая — ад.
Шкло запацела:
далонню
адтульваю далечыню.
Туманныя прыцемкі.
Ліхтары
ўглядаюцца ў твар гаворцы.
Хопіць на ўсіх:
імжа —
дотык, рассеяны ў наваколлі.
Бягуць i вітаюцца:
«Grüezi!..» —
жанчыны
з ліхтарыкамі ў галавах.
Найноўшыя адвячоркі.
У снезе даліна,
у пацерках арабіна:
свята
адна адной.
Вузкі завулак —
ледзь размінуцца:
насустрач
сляпы манах.
Схавалася сонца:
хмара
займела скарб.
Рыфмы i рытм:
ручай
гутарыць з камянямі.
З кім пазнаёміўся —
пазнаю
ў сустрэчных то Ганну,
то Эвэліну.
Згасае за небакраем
чырвоны пажар:
наваколле
у попеле — ў змроку.
Што дзе было?
Дзіўлюся
заплюшчанымі вачамі
ў мінулы дзень.
Махае хаціна
хусцінаю дыму:
дома?!.
У хвалях яліна:
перадае
галіна галіне вецер.
Іду невядомай сцяжынай
за невядомай жанчынай:
некуды —
а прывядзе.
Прабегла па вецці
белая бліскавіца
i засталася:
раптоўны снег.
Завея:
на левы бок
выварочваецца прастора.
Снежнае неба:
ляціць аднекуль
некуды чорнай
адтулінаю крумкач.
У руху i ў постацях:
завіруха
збірае наўколле.
Зляпіліся i грамадою
глядзяць на дарогу
людзі са снегу:
што будзе?
Звоніць упоцемках звон:
куюцца
з імгненняў гукі.
Разуўся — i босы
ідзе па снезе:
зімовы дождж.
«I што мне рабіць з ім,
з дарункам гэтым?!.»
Трымае яліна
на кожнай галіне
па булцы снегу.
Скідаю пальчаткі:
цалуе
рукі мароз.
Усе тут былі:
маўчанне
гутарыць з пусткай.
Вакзальны ганак.
Нячутна прыйшлі
i пайшлі бясследна:
цені на снезе.
Выходжу з дзвярэй —
завіруха
хапае ў абдымкі:
рада?!.
Нападала снегу.
Дрэва
пытаецца ў дрэва:
«Хто ты?!.»
Што гэта робіцца?!.
З глыбіні
дзівяцца рыбы:
цяпельца
расклаў на лёдзе рыбак.