Круціцца ў полі спіраль:
завіруха
уцягвае свет у бездань.
Пярсцёнкі злучаюцца ў ланцужкі:
ручай
бяжыць i гамоніць.
Спевы ўначы:
блукае
ля кірхі вецер.
I як ты тут апынуўся?!.
Па снежнай гурбе
блукае кляновы ліст.
Схаваў галаву ў азярыну –
не хочаш слухаць,
што кажа табе крумкач
з галіны голага дрэва:
лебедзь.
Манета на ходніку:
драбяза,
а выпадак у дарунак.
Нліна ў слязінах:
дарэмна
падаеш, снег?
Кідаюцца снежкі:
усім цікава —
унуку,
бабулі
i ручаю.
I поцемкі, i святло,
i нешта
яшчэ: атуляе
зямлю адліга.
За ноч авалодаў
усёю акругаю:
снег —
прыгожая перамога.
Што сніцца вам —
сонца?
Дровы
паклаліся ў шталагі:
грэю позірк.
Завея.
Глядзіць у вірлівы змрок
i мне махае рукою
акно манастырскае:
сястра Ганна.
I прыляцелі, i селі
на лапках яліны
першыя прыцемкі —
птушкі ночы.
Нешта не так?!.
Адліга
перамалёўвае краявід.
Накропвае дождж:
з парасонам
вітаецца парасон.
І вабяць, i мігацяць
агні
на тым баку возера:
у нерухомым
палёце ноч.
Схаваў галаву ў капуцын,
a далоні
падставіў дажджынам:
манах, прадвесне.
Прабегла залева.
Слядамі
перадрукоўваю брук.
Свеціцца свечка —
просіць,
каб адступіліся ліхтары:
уваходжу
у велікодную ноч.
Так доўга ляцела —
i прыляцела!..
Скача
ля шышкі хваёвае верабейка —
тлумачыць,
што тут i як.
Заварушыліся валуны?! —
Да першай
травы прыпалі
баран i авечкі.
Піша вясна ў паветры
гучныя гукасловы:
на плітах
вароніны кляксы.
Што там, за плотам?..
Лічаць
мяне то штыкеціны, то прагалы.
Узняў галаву з-пад крыла
i абурыўся лебедзь:
неспадзяванкай
маю сябе,
небяспекаю маю.
Суцэльнае вуха:
слухае пень,
што кажа сарока.
У гэтулькі нітак!..
Сшывае
зямлю i нябёсы дождж.
І срэбраны злітак,
i залаты:
азярына
ў алхіміі адвячорку.
Святa ў двары!..
Цалую
чмялём i пчалою вішню,
што першаю зацвіла.
Тварам да сонца
іду ад сонца;
што хочаш,
тое i думай, цень!..
Стала ў дзвярах
i чакае,
каму яна дасць дарогу:
спадарыня кнайпы.
У залатых каронах
прынцы прыйшлі
i казку
з сабою прынеслі:
пагорак у дзьмухаўцах.
Дождж даганяе,
дзяўчына ўцякае:
хто першы
адолее вуліцу?!.
Разважае
ў тры розумы светлафор.
На шыях званкі:
складаюць
сімфонію лугу козы.
Вось дзе яна!..
З крапівою
вітаюся —
рукі купаю
ў зялёным агні.
Косы да пояса:
гожым рухам
дзяўчына ўзмахвае галавой.
Грукае гром —
у прадчассе
перакшталцоўвае час.
Miж кляштарам і цвінтаром
хусцінкай
паслаўся туман
i знікаць не знікае:
блакітныя незабудкі.
Сонца заходзіць:
у двое вачэй
узіраюся ў трэцяе вока.
Чыстае неба.
Паміж гарамі
нацягвае шнур самалёт —
каб сушыць аблокі?
Узнікла i знікла:
тлумачыць
маланку гром.
Рака разлілася:
плыве
шызая качка сцежкай.
Чытайце навіны!..
Бяжыць
бязлюднаю вуліцай
вецер з газетай.
Узняўся —
гляджу з узгорку
на яблыню ў квецені
i на кагосьці,
хто мною быў.
«Хтo злева,
хто справа,
а я ў самым цэнтры»,—
сцвярджае
трэшчына на сцяне.