Набрала i да грудзей
прытуляе: рада
дзяўчыка
i булкі рады.
Голае поле.
Таполя
у згашаных бліскавіцах.
Апошні — i лішні:
пад плотам
стуліўся снег.
То выгляне з-за сасны,
то з-за голага голля:
усюды ты дома,
маладзічок.
Зялёнае дзіва:
скубе
траву гусянятка.
І звоняць званы,
i грукаюць перуны:
маланка
пайшла сустракаць Вялікдзень.
Сюды i адсюль:
на плынь
паклалася кладка—
збірае мыту?!.
Пралескі цвітуць.
У капліцы
адчынены дзверы.
Тут усё добра?!.—
З пупышак
бярозавых выглядаюць
у свет лісты.
Запальвае свечку ад свечкі
сястра Тэрэза
i мне падае:
трымаю
малітву агню.
Лопае крыллем
i ручаінай
ляціць нейкі птах:
ах, сама ручаіна.
Бязлюдны прыпынак.
Ківае
галінкай зялёнай вішня.
Рог затрубіў у гарах —
лагчына
ўздымае голаў.
Тут дуб,
там бярэзіна:
пераходзіць
вясна памежжа.
Кураць напару:
хапае дым
з вуснаў дзяўчыны вецер.
Выглянула з-за хмараў —
i набыло
мэту наўколле:
да сонца з сонцам!..
«На табе!..» —
Падаюць
адна адной рукі бабулі:
не бачыліся сто гадоў.
У слёзах:
усыпалі дол
яблыневыя пялёсткі.
Ступіў на той бок,
а на гэтым спыніўся:
над ручаінай —
масток.
Справа ружовы бэз,
злева белы...
«Каторы бліжэйшы?» —
пытаецца прыгажосць.
Спачатку насустрач,
а потым разам!..
Хапае
фантан у абдымкі дождж.
Хаваецца дрэва за дрэвам
i за сцяною сцяна:
гуляе
у хованкі краявід.
Хто першы?!.
Над сцежкай
напнулася павуціна.
Варушыцца куст:
усяліўся
у постаць вецер.
Хваля на хвалях:
плыве
качка ў сутонне,
ў світанак — лебедзь.
Кінула недапалак
на брук дзяўчына
i затаптала абцасам:
так яму й трэба,
аматару пацалункаў!..
Ен праганяе,
яна спыняе:
о ружа, о дождж!..
Думкі — аблокі:
гapa
ўглядаецца ў заўтра.
І галавой, i хвастом
матляе
на пасвішчы конь: тагo,
хто бачыць яго,
вітае?!.
Дык тут цэлы свет!..—
Уздымае
з-за агароджы сляпой ліхтарык
асот.
Бяжыць — а на месцы:
яліны
удумваюцца ў ручай.
Аблокі i сонца:
з рамонкам
знаёміцца матылёк.
Бязлюдны паўстанак.
Ba ўсе бакі
разгортваецца бязмежжа.
Стала на пень
i тое, што прамаўляла
учора людзям,
цяпер прамаўляе ялінам:
Урсула Урст.
З хлебам у дзюбе:
схапіла i паляцела
абы-куды чайка.
Гармідар ззаду.
Лічыць дажджыны трава,
а сквар
злізвае: ліпень.
Даткнулася ценем
i адышла
далей датыкацца:
дзяўчына.
Што там, за імі?
У дрэў
прывідныя абліччы.
Выспалася?!.
Паўстае
з возера выспа.
На рынку:
паказвае год
людзям свае малюнкі.
Зірнула,
ўсміхнулася,
пацалавала
дзяўчына люстэрка:
свята,
якое заўжды з сабой.
Белыя караблі —
заплылі
у мора блакіту аблокі:
мо з мэтаю?!.
Мо без мэты?!.
Завулак у пнях,
на пні
паклалася ежа:
ў пільцоў
абедзенны перапынак.
Апосталы глыбіні —
выходзяць
з возера валуны:
дзе дно — там плытка?!.
І сонца, i дождж:
святкуе
трава сустрэчу.
Дзе захад?
Дзе ўсход?
Абдымае
вятрак прастору.
Хто яны мне?!.
Знікае
паволі аўтобус:
у тварах вокны.