Каб падымацца і апускацца:
ў нахіл
нейчымі целамі
ўклаліся пліты —
маім таксама.
Застракатала сарока;
збірае
гукі туман.
Падае шышка з хваіны;
наставіў
далоні дол.
Ліпеньскі сквар.
Да ног
лашчыцца возера:
«Я з табою!..»
Дзядоўнік зацвіў:
займелі
чмялі амбасаду.
І ў кожным
я нешта забыў?!.
Збіраю
ў сустрэчу абліччы.
Спярша запярэчыць,
тады захопіць
i адпусціць не захоча:
ажынавы куст.
«Хочаш напіцца?!.—
Гуляе
хваля з галубкаю,—
Вось я, пі!..»
Тралейбус спыняецца.
Саступаюць
людзі ў імглу:
я з імі.
То скіне з нагі чаравічак,
то зноў абуе...
Пад каланадай
глядзіць у вочы
выпадку незнаёмка.
Счэрпваю з кветак
кепкай расу:
Рарон —
слёзныя сувеніры.
Зайшоў за вароты
i з-за варотаў вярнуўся:
быццам кагосьці, з сабою
прывёў сябе.
Гамонка змывае гамонку:
там вуліца,
тут ручай.
«Вось я!..» —
Ўвабралася ў радасць
i ўсім
дорыць яе рабіна.
У горадзе мур:
з адтулін
цэліцца даўніна.
Быццам нічога не здарылася –
між сабою
гутараць местачкоўцы:
а я
заблудзіўся!..
Нешта заўважылі?!.
Над ручаінай
лётаюць жвава стракозы —
з біноклямі ў галавах.
Даткнулася:
мыю твар
світальнаю павуцінай.
У сінім:
абсягі
займае далечыня.
Варта за вартаю:
прапускакщь
у горад ручай
валуны.
Пасоўваецца ўзбярэжжам
сямейная пара,
сабака наперадзе:
дырыгуе?!,
Сонца хаваецца.
Да акна
паварочваецца сланечнік.
Жвавяцца за драцяной
агароджаю птушкі
у маляўнічых уборах,
а — апускаю вочы.
Паспеў —
у свабоду
зрываецца з клёна ліст.
Бязмежжа згусцілася:
карабель
гудкамі абмацвае наваколле.
Грэецца ў бабіным леце:
босы
на камені след.
Зайду —
апрануся ў стагоддзі:
чакае
ля вежы дзень.
І ты сярод ix!..
У затоцы
плавае сярод качак
i лебедзяў жоўты
кляновы ліст.
Сонца хаваецца.
У людзей
прыгожыя твары.
Ад сёння нічога не застанецца?!.
Мяце
ходнік прад кнайпаю
гаспадыня.
Трава на асфальце.
Пакуль стане сенам,
яе не стане:
авечкі, праўда?!.
Аўтадафэ.
На ўзгорак
выйшлі бяроза i клён:
гладзіце!..
Быў бы дзіком —
займеў бы
спажытак: па жалудах
бадзяецца вецер.
Займелі вагу:
ў павуціну
уклаліся кроплі.
«Дзе той капуцын, якога
я некалі бачыла тут?..» —
Зазірае
мне ў твар старая.
У гутарцы:
то з таго,
то з гэтага дрэва злятае
барваны ліст.
Словы згарнуліся ў немату –
у раллю
уклалася лета.
Знасіліся чаравікі:
рады,
што вызваляюцца ад мяне?!.
Паклаўся на пень
залацісты ліст:
нешта
намерваецца папытацца?!.
З'еў цені,
з'ядае твары:
туман
на вуліцах i ў завулках.
У чорным, з пазнакаю белай —
углыбіню
нырае i зноў вынырае:
качка-манашка.
Падняў з зямлі ліст
залаты: перайду
з ім вуліцы i завулкі.
Скасілася кукуруза:
спрабуюць
вырвацца з поля
абураныя камлюкі.
Вера,
надзея,
любоў —
праз туман
прабілася сонца.
Сцежка спынілася:
дол
услала лістота.
Начныя завулкі.
Знаходзяць
цень ад мяне ліхтары:
«Дык вось ён!..»