- Ой, маці…
- І вы двое таксама, - сказала яна Рону і Фрэду, палаючы вачамі. - А ты, мой дарагі, ідзі паспі, - дадала яна, звяртаючыся да Гары. --Ты ж не вінаваты, што яны вырашылі прыляцець за табой на гэтай ідыёцкай машыне…
Але Гары, які цалкам не жадаў спаць, хутка сказаў:
- Я дапамагу Рону. Мне яшчэ ніколі не прыходзілася абязгномліваць…
- Вельмі ветліва з твайго боку, дарагі, але гэта зусім нецікава, - сказала місіс Уізлі, - дайце я пагляджу, што пра гэта кажа Локхарт…
І яна выцягнула тоўстую кнігу са стопкі на каміне. Джордж застагнаў:
- Маці, ну што мы, не ведаем, як абязгноміць сад…
Гары зірнуў на вокладку. Па ёй ішоў надпіс вітымі залатымі літарамі: "Гілдэрой Локхарт "Бытавыя і сельскагаспадарчыя шкоднікі. Даведнік". Там жа была змешчаны вялікі фатаздымак вельмі прывабнага светлавалосага ведзьмака з зіхатлівымі блакітнымі вачыма. Як заўсёды на чароўных фатаграфіях, фігура рухалася; вядзьмак, які, як здагадаўся Гары, і быў Гілдэроям Локхартам, весела падміргваў усім прысутным. Місіс Уізлі заззяла ў адказ.
- Ён такі чароўны, - сказала яна, - ужо ён усё ведае пра хатніх шкоднікаў, такая карысная кніга…
- Маці закаханая ў яго, - вельмі гучным шэптам паведаміў Фрэд.
- Не кажы дурасці, Фрэд, - абарвала сына місіс Уізлі, але шчокі яе прыкметна паружавелі. - Ну добра, калі вы лічыце, што ведаеце ўсё лепш Локхарта, адпраўляйцеся і прыступайце, але глядзіце: калі я потым знайду хоць аднаго гнома…
Незадаволена пазяхаючы, браты папляліся ў сад, і Гары адправіўся ўслед за імі. Сад быў вялікі і, на погляд Гары, як раз такі, якім і павінен быць сапраўдны сад. Дурслі, канешне ж, жахнуліся ад яго выгляду - вакол было пустазелле, і траву па ўсіх канонах прытрымлівалася б пастрыгчы - але паўсюль уздоўж плота раслі дзіўныя сучкаватыя дрэвы, на кветніках буялі нейкія невядомыя расліны, а пасярэдзіне рунела раскай вялікая сажалка, поўная жаб.
- Ведаеш, у маглаў таксама ёсць садовыя гномікі, - распавёў Гары Рону, калі яны ішлі па лужку.
- А, я бачыў - яны думаюць, гэта гномы, - адказаў Рон і сагнуўся над піёнавым кустом, - такія тоўстыя Санта-Клаўсы з вудамі…
Нешта шумна шмыгнула, куст півоні здрыгануўся, і Рон выпрастаўся.
- Вось ён, гном, - змрочна прабурчэў ён.
- Адчччапіся ад мяне! Адчччапіся ад мяне! - віскатаў гном.
Без сумневу, ён не меў нічога агульнага з Санта-Клаўсам. Ён быў маленькі, скурысты, з вялікай, гузаватай, лысай галавой - вылітая бульбачка. Рон трымаў яго на адлегласці выцягнутай рукі, а гном адчайна брыкаўся маленькімі, аднак вострымі, бы шпоры ножкамі; у рэшце рэшт Рон здолеў ухапіць гнома за ладыжкі і перавярнуць уніз галавой.
- Вось што з імі трэба рабіць, - прыняўся тлумачыць Рон. Ён падняў гнома над галавой ("Адчапіся!") і пачаў раскручваць яго шырокімі кругамі, як ласо. Убачыўшы, што Гары шакаваны падобнай жорсткасцю, Рон дадаў:
- Яму цалкам не балюча - проста трэба, каб у яго як след закруцілася галава, і ён не змог знайсці дарогу назад.
Ён раптам адпусціў гномавыя ладыжкі, і той праляцеў метраў дзесяць па паветры і шмякнуўся дзесьці за плотам, у полі.
- Слабак, - сказаў Фрэд. – Жадаеш пары? Мой даляціць да таго слупа.
Гары вельмі хутка перастаў шкадаваць гномаў. Самага першага з іх ён жадаў акуратна высадзіць за плот, але гном, адчуўшы слабіну, усадзіў вострыя як брытва зубкі ў палец хлопчыку і той доўга пакутаваў і трэс рукой датуль, пакуль…
- У-у-ух ты, Гары - метраў дваццаць, не менш…
Неўзабаве неба ледзь не пацямнела ад лятаючых гномаў.
- Разумееш, яны не вельмі разумныя, - сказаў Джордж, утрымліваючы ў руцэ не меней за паўтузіна, - як толькі да іх даходзіць, што хтосьці вырашыў абязгноміць сад, так і лезуць наверх, каб паглядзець. Падавалася б, даўно трэба зразумець, што лепш бы не высоўвацца.
Неўзабаве стала відаць, як па полі, унурыўшы плечыкі, цягнуцца гномы.
- Яны хутка вернуцца, - сказаў Рон, назіраючы, як гномы знікаюць за агароджай на супрацьлеглым боку поля. - Ім у нас падабаецца… Тата з імі залішне добры, яны яму падаюцца пацешнымі...
Тут пляснулі ўваходныя дзверы.
- Ён прыйшоў! - крыкнуў Джордж. - Тата прыйшоў!
Хлопцы паспяшаліся ў дом.
Містэр Уізлі паваліўся на крэсла ў кухні, зняў акуляры і заплюшчыў вочы. Гэта быў худы, лысаваты чалавек, але тыя валасы, якія яшчэ заставаліся ў яго на галаве, мелі той жа ярка-руды колер, што і ва ўсіх яго дзяцей. Ён быў апрануты ў доўгую зялёную мантыю, пыльную і патрапаную.