„…Spytaj mnie, za со kocham Cię najbardziej. Odpowiem: Za tę porcelanę w Tobie…”
Odpowiedziałam:
Pamiętaj, że gdziekolwiek się znajdziesz miłość do Ciebie pozostanie w moim sercu. I w sercach ludzi, którzy Ciebie kochali.
Pamiętaj, że Bóg też cię kocha.
Tak bardzo. Że już nie chciał się Tobą z nikim dzielić.
Zostałam koneserem. Zbieram z zapamiętaniem chusteczki różnej maści, oczywiście nie do nosa, ale te na głowę. Amelka kupiła mi kilka vandamek, ale niestety nie mam tak pięknych kości policzkowych jak Sinead О’Соnnoг. Таk naprawdę nie mam też tak kształtnej czaszki, dlatego opcja „vandamka” padła. Ponieważ jestem łysa jak Oleksy Józef (dzięki Bogu jestem od niego ładniejsza, nawet bez włosów), wiążę sobie różnego rodzaju chustki, chusteczki, szale – jednym słowem szaleję w sklepach indyjskich. Dali mi nawet kartę stałego klienta, choć ja mam nadzieję, że teraz, po piątej chemii, która, zdaniem Pawła ma być ostatnią, włosy zaczną odrastać. Wprawdzie mój osobisty onkolog coś tam napomknął o ewentualnej radioterapii, gdyby wyniki były niezadowalające, ale udałam, że nie słyszę.
A może on faktycznie nic takiego nie powiedział, tylko ja mam jakieś halucynacje?
Wolę nie wnikać.
Są ważniejsze problemy. O, na przykład moja Amelka. Po pierwsze, wczoraj o mało nie dostałam zawału, gdy wróciła ze szkoły. Byłam akurat w łazience, przymierzałam perukę, którą nabyłam drogą kupna za nieprawdopodobnie wysoką cenę. Zapłaciłam z własnej kieszeni, bo nasz NFZ (Narodowy Fundusz Zabójców) oddaje tylko część pieniędzy za peruki, które, widziane z Marsa, wyglądają na sztuczne. Podobnie z protezami piersi. Nic tylko usiąść i płakać. Tak na marginesie, rychło Marychno ta peruka. Przecież założenie jest takie, że będę zdrowa i owłosiona. Moja córka jedyna ukochana weszła do przedpokoju i wrzasnęła:
– Mamo: mam dwie wiadomości. Jedną złą a drugą jeszcze gorszą. Od której zacząć?
– Od tej dobrej – odkrzyknęłam, próbując naciągnąć to coś z włosami na głowę.
Odkąd przeczytałam w „Ozonie”, że to nie biedne Afrykanki, lecz hinduscy pielgrzymi są głównym źródłem włosów w Europie, bo zgodnie z tradycją, wchodząc do świątyni, golą się na zero, a inni przedsiębiorczy ich rodacy robią na tym istne kokosy, przestałam się tak bardzo stresować.
W przedpokoju panowała cisza. Pewnie Amelka zastanawiała się, czy po tej chemii zaczęłam razem z włosami tracić słuch, bo przecież wyraźnie powiedziała, jakiego rodzaju wiadomości ma dla mnie. Najwyraźniej dziecko myślało.
– Mamo, ale…
– Dobrą wiadomość poproszę, córeczko.
– Dostałam piątkę z polaka.
– No, sama widzisz, że zawsze znajdzie się jakaś dobra wiadomość – powiedziałam, udając, że nie słyszę, jak po cichu dodała: „dwa tygodnie temu”.
Drzwi otworzyły się i Amelka weszła do łazienki, dokładnie w chwili, gdy przestałam szamotać się z hinduskimi włosami.
– O rany, mamo, wyglądasz jak wczesna Tina Turner albo Kim Wilde. Spojrzałam na nią zdziwiona, że niby skąd ona może to wiedzieć.
– No co, mamo? Mamy encyklopedię muzyki, tak? Internet też, więc? Moje zdziwienie wywołane było jednak czymś zupełnie innym.
Moja córka była ogolona na zero. Prawie. To, co jej zostało, mierzyło jakieś pół centymetra.
– Mówiłaś, że masz złe wiadomości. Dawaj, słonko – starałam się, aby mój głos brzmiał zwyczajnie.
– Byłam na wagarach. Bo zajęcia w szkole nie były skorelowane z godzinami pracy fryzjera.
SKORELOWANE!
– To taki wash and go – dwie wiadomości w jednej – powiedziała Amelka i przeciągnęła ręką po główce.
Cholera, a niech tam! Dlaczego mam ukrywać wzruszenie? Wyprowadzając się od Wiarołomnego, postanowiłam sobie, że już nigdy w życiu nie będę niczego udawać. Niech mój głos nie brzmi normalnie. Przecież to normalne nie jest. Zdjęłam z głowy Tinę Turner vel Kim Wilde.
– Chodź, maleńka – powiedziałam cicho do córki. – Niech cię ukocham. Wiesz, masz bardzo piękną, kształtną czaszkę – szeptałam do jej dziesięcioletniego, nieco brudnego uszka, tuląc małą mocno. Przy okazji zauważyłam, że uszko ma trzy dziurki z trzema kolczykami. Zdawało mi się, że usłyszałam: „No fakt, nie to co ty”. Zdecydowanie nie mogę płakać.
Trwałyśmy w milczeniu, przytulone do siebie tak mocno, że słyszałyśmy bicie naszych serc. Amelka zaczęła stukać w pralkę. Wystukiwała rytm, w jakim biło moje serce. Nie ma włosów, ale nadal ma słuch absolutny. Wieczorem, przy kolacji, powiedziała:
– Wiesz mamo, pani od sztuki stwierdziła, oglądając moją plastyczną wizję raju, że maluję jak Nikifor i sama nie wiem, czy to obelga, czy komplement. Bo przecież to był malarz prymitywista.
Kurka no. Ja też nie wiem.
Usnęłyśmy przytulone w łyżeczkę. Tego najbardziej brakowało mi w Szwajcarii, gdy byłam w szpitalu. Tej łyżeczki. Ciepła ciała Amelki, jej spokojnego oddechu, przerywanego czasem donośnym chrapnięciem…
Przypomniał mi się Wiarołomny.
Pomyślałam: „Czasem śpiąc z kimś w łyżeczkę można być bardziej samotnym, niż zasypiając bez łyżeczki”.
Ostatecznie zgodnie stwierdziłyśmy, że w peruce najlepiej wygląda Tequila, nasza podrabiana labradorka.
Cmentarz, choć jest miejscem nieustannie kojarzącym się z bólem, po stracie ukochanej osoby potrafi także koić ten ból, a z czasem i zasuszać łzy. Usiadłam na ławce przed Jego grobem. Z torby wyjęłam znicze, zapaliłam.
– Czas na spełnianie obietnic, Adasiu.
Zamierzałam troszkę z nim porozmawiać, rozejrzałam się więc, czy nie wzbudzę niezdrowego zainteresowania, przemawiając do nagrobka. Zresztą, po chwili zastanowienia, doszłam do wniosku, że taka rozmowa na głos ze zmarłym to nic dziwnego, a przynajmniej nie na tyle, by wzywać do mnie pogotowie psychiatryczne.
Było już ciemno, bardzo ciemno i bardzo ciepło. Troszkę się strachliwa zrobiłam, odkąd żyjemy sobie same z Amelką, chociaż i tak jestem odważniejsza od Tequili, która powinna nazywać się Cykoria, bo з to najbardziej bojaźliwy pies na świecie. Martwię się, że jeśli kiedyś jakiś opryszek postanowi się do mnie włamać, to Tequila padnie na zawał zaraz w progu. Chyba że trafi na włamywacza po kursie pierwszej pomocy i ten zrobi jej reanimację. Usta-usta. Tak jak moja ciocia swojej śwince morskiej. Usta-usta przez chusteczkę do nosa i masaż serca palcem wskazującym. Tym sposobem świnka żyła dwie godziny dłużej.
Cisza, spokój, światło z płonących zniczy. – Widzisz, Adam, miałam serio serio, a snuję wizję z reanimacji psa, czyli ty już wiesz, że nadal jestem lekko szturchnięta. Zresztą, co ja ci tu będę przysmucać. Ładną mam chusteczkę? To mniej więcej osiemdziesiąta ósma z mojej kolekcji.
Wściekli się moi znajomi, wszyscy przynoszą mi chusteczki na głowę, zupełnie jakbym miała w nich biegać do końca życia. Zamierzam wprawdzie długo i szczęśliwie żyć, ale bez przesady, prawda? Długo… No nie mogę tego wiedzieć… Prędzej ty. Zastanawiam się, czy jest jakaś szansa, żebyś się troszkę podpytał Pana Boga o Jego plany co do mnie? Szczęśliwie… Chciałabym, ale nie będę składać reklamacji, jeśli coś pójdzie nie tak. Nie jestem ani wybredna, ani specjalnie wymagająca. W ogóle nie mam pretensji do Pana Boga. Możesz mu to powiedzieć. Powiedz, Adasiu – wiesz coś na ten temat? Bo chcemy z Amelką wziąć kredyt na to mieszkanie, co je teraz wynajmujemy i nie wiem, czy warto. Zostawiać dziecko z kredytem na głowie to trochę nie tego. Więc pomyślałam, że może mi podpowiesz, dasz jakiś znak. Cokolwiek, żebym tylko wiedziała, że mnie usłyszałeś. To ja teraz chwilkę poczekam. Na ten znak.