- Не, не браў.
- Вы не хлусіце?
- Я, здаецца, нікому яшчэ ў форткі не кідаў красак, каб мне лгаць.
Панна Ядвіся чагось засмяялася, ніколечкі не пакрыўдзіўшыся.
- Хочаце? Пойдзем сёння гуляць?
- Пойдзем, пойдзем! - падхапіў настаўнік. - Вы, можа, не паверыце, а ў мяне, чэснае слова, была гэта самая думка, толькі я не адважваўся сказаць вам.
- Дык вы заходзьце да нас.
- Абавязкова і з вялікай прыемнасцю.
Яна зноў памчалася ў свой двор. Дзеці шумелі, гаманілі, спрачаліся, хвалілі свае і ганілі чужыя ямкі.
Лабановіч стаяў шчаслівы, аб чымсі думаў, і ледзь прыметная вясёлая ўсмешка блукала ў яго вачах і на губах.
«Чаму гэта пытала яна пра кнігу? - падумаў Лабановіч. - Ці не палажыла яна чаго туды?»
А гэтым часам панна Ядвіся кралася з другога ходу, каб тайком выняць з кнігі тую паперку, дзе яна напісала: «Мілы... дурань», чаго Лабановіч не агледзеў.
XXX
Прымкнуўшы дзверы кухні з двара, Лабановіч борздзенька пабег да сябе на кватэру праз другі ход, што вёў у школу. Ціхенька ступаючы, падышоў ён да дзвярэй і толькі дакрануўся да іх рукою, як у той жа час панна Ядвіся кулём кінулася ў кухню, каб выскачыць на двор. Але дзверы не адчыняліся. Азірнулася - на парозе стаяў настаўнік.
- Ах, попалась, пташка, стой,
Не уйдешь из сети!
Не расстанемся с тобой
Ни за что на свете! -
спакойна дэкламаваў Лабановіч, не зводзячы з яе вачэй, любуючыся ёю, шчасліва ўсміхаючыся.
А яна і сапраўды выглядала як злоўленая птушка... Неспадзеўкі, пужлівасць, нейкая вінаватая ўсмешка разам адбіваліся на яе твары. Акруглыя цёмныя вочы пазіралі то на дзверы, то на настаўніка. Адна рука яе была сашчэмлена - напэўна, там была тая паперачка з двума словамі.
- Нашто вы замкнулі тут дзверы? - зусім нявінна спытала яна.
- А каб тыя самыя ножкі, што прыйшлі сюды праз школу, не выйшлі праз кухню.
Лабановіч падышоў да яе зусім блізка. Яна неспакойна заварушылася.
- Пусціце мяне!..
- Вы - мая госця і нявольніца. Ніякаму на свеце паляўнічаму не здаралася злавіць такую слаўную сарначку, як мне сёння. Дайце ж хоць наглядзецца мне на яе! - І ён стаў пазіраць на яе.
- Ну, другі раз вы не зловіце мяне.
- А навошта мне лавіць, калі я вас ужо злавіў?
Яна раптам кінулася яму пад рукі, каб уцячы. Але ён крэпка схапіў яе пад пахі і не пускаў.
- Што вы робіце? - з гневам прамовіла яна. - Не смейце дакранацца да мяне!..
- Вы ж самі кінуліся мне на рукі, - сказаў настаўнік і пачуў, як забунтавалася ў ім кроў.
Лабановіч выпусціў яе і толькі трымаў за руку. Яна зноў стала вырывацца. Цёмна-русыя валасы раскінуліся па плячах пышнымі хвалямі.
- Не, мілая палонніца, нічога не будзе - не пушчу!
З распушчанымі валасамі, з залітымі агнём шчочкамі, яна была незвычайна прыгожая, і настаўнік не мог адвесці ад яе вачэй.
- Не, слухайце, - тонам просьбы прамовіла яна, - ніяк я не спадзявалася, што вы будзеце мяне мучыць!
- А вы мяне не мучыце? - спытаў ён і глянуў ёй у вочы. - Выкуп дайце, тады я пушчу вас.
- Я не маю чым плаціць, - сказала яна і адною рукою старалася паправіць свае валасы.
Настаўнік сумыслу раскідаў іх.
- Ах, адстаньце вы!
- Не, не адстану: каб вы ведалі, якая вы прыгожая з распушчанымі валасамі, вы заўсёды і хадзілі б так.
- У маёй мамы таксама былі раскошныя валасы, але доля яе была нешчаслівая, - у засмучэнні прамовіла яна.
Лабановічу стала незвычайна шкада яе. Ён выпусціў яе руку, глянуў у вочы.
- Бедная вы, мілая, харошая, слаўная Ядвісечка!
- У, усе вы такія гэрады, тыраны! - з нейкаю нянавісцю прамовіла яна.
Лабановіч хацеў адказаць, што яна памыляецца, але не паспеў. Яна раптоўна абхапіла рукамі яго шчокі і, умомант прыблізіўшы яго галаву, пацалавала, а потым з сілаю адштурхнула яго і кінулася за дзверы. А ён, як бы апалены маланкаю, стаяў на месцы колькі моманту. Потым, як дзікі звер, кінуўся даганяць. Ядвіся стаяла на парозе, трымаючыся за клямку. Яна была зусім спакойная.
- Калі асмеліцеся пацалаваць мяне, то, клянуся памяццю мацеры, я кінуся пад машыну! - І цёмныя акруглыя вочы яе бліснулі іскрамі гневу.
- Мілая, родная Ядвісечка! Не, не: не буду... А пагуляць мы пойдзем?
- Дурань! - злосна прамовіла яна. Потым ускінула на яго свае добрыя, чыстыя вочы, усміхнулася і знікла за дзвярамі, трымаючы ў руцэ вузенькую паперачку.
Лабановіч вярнуўся ў пакой. Яго рукі і ногі дрыжалі. Ён прысеў каля стала на край канапы і сядзеў, не думаючы ні аб чым. Пасля ўстаў, хістаючыся пайшоў у кухню, выпіў вады. Унутры ўсё кіпела ад нейкага шчасця і радасці.